شمارهٔ ۶۰
ته جا اَرْبه شیر و هیر بَووُ سوُرِوَشْ!درامّه به شیر و هیر و گیرِ ما تِرِهْ کَشْ
اگر گِلْگُونْ آتِشْ بَوّه ته لُویِ خِشْدَرْاِمّه به آتِشْ وُ دِمِّهْ تَشْرِهْ خِشْ
اَوی تو دَکِتِهْ مه دِلْرِهْ آتَشْ وَشْچِتی که کَفِهْ سُوته چَچیرِهْ آتَشْ
دُوسْ! مه مِرْدِنْ ورنَووئه (نبوا) تره خِشْ،منه دِچِشِ اوُ، سَنْگِسْتُونْ بَوی لِشْ