شمارهٔ ۲۰۷
ها نَپرسنی حالْ ره مه دیر بسوتیدُونّی دَرْدِ مهرْ دْکاشتْای غم اَندُوتی
دلْ با تو هزارْ غمْ خرنهْ، سَهلْ بَئیتی (بئو تی)پنهُونْ نَکردی، قَولْ به رقیبْ بَئوتی
هٰا دونستیمی که قولِ درُو گُوتیگرونْ بَخری دُوستْ ره اَرزونْ بَروتی
سخنِ هر کَسونْ دارْنه بوی خوتیهمیشه تنه عَیبْ گتمهْ به رُوتی