شمارهٔ ۲۰۵
دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شیبَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ
زرْجُومهْ ره دُوستْ دکرده، مره خُونَیْهمینْ من و دوستْ بوئیم و شیشهی مَیْ
عَرقْ بَزوُ سٰاقی، بَخرْد شیشهیِ مَیْدیمْ سرخهْ گِله وَلگهْ که بُوئهْ دَرْمَیْ
از مشک و عنبرْ خطّ بَکشیِهْ رُو تَیْتارِ عَنکبوتْ وَنّهْ ملیچهیِ پَیْ