شمارهٔ ۱۵۲
تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُورهسُوزمهْ کُشتهْ آسا که خَط دارْنه، بُوره
کَیْ بُو بَوینمْ دوستْ که پریهْ، حورهداغ، لخت وُ زمینْ سخت و سمٰا پرْ دوره
پیغوم بَورْ به مه دوستْکه ماه و هوره:«تنه ندییِنْ، سوتهْ دلْ بیشعوره»
«دَکنمْ زَری لَشتْ، ته عَنبرِ موره»«اندی بَکشمْ، تَرْکْ بکَنی دْ روره»