شمارهٔ ۱۵۰
پرْچینْ بدیمه قُبّه گِل ریحونرههَشتْ خالهْ نرگسْره داشْتمهْ اَرمُونْ ره
نکن بیرحمی و نئو«نا» امیررهدْ خشْ تمنّا دارمه، هاده که دیره
فلک ره بَوینْ گردش چه جور و جیرهْاینْ کُهنهْ زَمُونهْ، شالْ بهجایِ شیره
بد مزوئه مهْ طَبعْ وُ ندومّه چیرهانجیل به هنگومْ رسنه اسا که دیره