شمارهٔ ۱۱۱
این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْشه د چشِ سوگَنْ که مرهْ نَسوجنْ
مردمْ دوستْ نواجنْ، دشمنو نره سوجنته دشمن نواجنّی و دوستْره سُوجنْ
ته واسِّرْ مجنْ دلْ درد وُ سینه روُجنْته ورْ برْممْ، تَنْ کاهنْ، میونْ سُوجنْ
مرهْ ربابْ سونْ به هر آهنگ نواجندست زنّی مره، کنّی خشهْ واسِّرْ خنْ