گنج

شمارهٔ ۶۲

۲ بیت
امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْدلْ دارمه هزارْ داغ به سودایِ ته عِشْقْ
هِدا مه شِه جانْ‌رِهْ به بهایِ ته عِشْقْکار کِمّه به جان وُ دِلْ رضایِ ته عِشْقْ