شمارهٔ ۲۸۵

۲ بیت

خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی ویته خشهْ سخنِ وَرْ که شومّه شیر پَیٰ

تا وینّی چُوبی اسبْ، بَورنْ سَمْتِ رَیْاُونوَختْ گمّه: مه حالْ رهْ وارَسنی کی؟