گنج

شمارهٔ ۲۷۷

۲ بیت
امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشیخو بَکردهْ مه دْ چشْ به نوش و نیشی
دُونّی که منه سوته دلْرهْ چه نیشیرقیبه که نیشته یارِ خستهْ پیشی