شمارهٔ ۲۶۵

۲ بیت

زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بوییگاهی به خشی، گاهی به ناخشْ بویی

امیر گنه: تا کَیْ فلکْ ره خشْ بوییمنْ زندومهْ مه جانْ دیگرِ کَشْ بویی