شمارهٔ ۱۴۸ - ناتوان

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: ی۸ بیت

جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی

بگفت اندرین نامه حرفی است مبهمکه معنیش جز وقت پیری ندانی

تو، به کز توانائی خویش گوئیچه میپرسی از دورهٔ ناتوانی

جوانی نکودار، کاین مرغ زیبانماند در این خانهٔ استخوانی

متاعی که من رایگان دادم از کفتو گر میتوانی، مده رایگانی

هر آن سرگرانی که من کردم اولجهان کرد از آن بیشتر، سرگرانی

چو سرمایه‌ام سوخت، از کار ماندمکه بازی است، بی‌مایه بازارگانی

از آن برد گنج مرا، دزد گیتیکه در خواب بودم گه پاسبانی

خلاصه

هوش مصنوعی: جوانی روزی از پیری درباره زندگی در دوران پیری سوال می‌کند. پیر در پاسخ توضیح می‌دهد که جوانان نمی‌توانند معنای واقعی پیری و ناتوانی را درک کنند. او به جوان یادآوری می‌کند که زیبایی و جوانی پایدار نیست و روزی از بین می‌رود. همچنین به او هشدار می‌دهد که زمان‌هایی که به سرگرمی پرداخته به جای استفاده از توانایی‌هایش باعث بیشتر شدن مشکلاتش شده است. در نهایت، پیر از تجارب خود در زندگی تمثیل می‌آورد و می‌گوید که گنج واقعی را در خواب غفلت از دست داده است.