بخش ۳۳ - حکایت

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۸ بیت

جوانی خار کن بر خار می‌خفتکسی گل بر سرش کرد، آن جوان گفت

مرا تا خار دامن گیر گشتستگل اندر خاطرم کمتر گذشتست

ز خاری هر که او پیوند بیندهمان بهتر که: گل دیگر نچیند

به تنهایی مرا خاری تمامستوصال گل به انبازی حرامست

درین بستان گل رنگین چه جویی؟که دارد حسن او داغ دو رویی

اگر خاری کند وقت ترا خوشبر افشان دامن گل را به آتش

ز گل رویان تر دامن چه جویی؟که بر هرکس بخندد از دو رویی

بتان بی‌وفا خود را پرستنددلیران این چنین بتها شکستند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ جوانی است که به چشم خود خاری را می‌بیند و از زیبایی گل‌ها بی‌خبر است. جوان در ابتدا به گل‌ها توجهی ندارد و از خاری که در زندگی‌اش وجود دارد، بیشتر می‌گوید. او می‌گوید که عشق به گل‌ها و زیبایی‌های ظاهری، می‌تواند دلشکستن و دوچهرگی به همراه داشته باشد. در نهایت، جوان به این نتیجه می‌رسد که بهتر است به جای جستجوی زیبایی‌های بی‌وفا، با خاری که دارد، ساخت و با دلیران دیگری که بت‌های بی‌وفا را می‌شکنند، هم‌داستان شود.