غزل شمارهٔ ۶۱۹
شیرینتر از دلدار من دلدار نتوان یافتنمسکینتر از من عاشقی غمخوار نتوان یافتن
در دهر چون من بیدلی سرگشته کم پیدا شوددر شهر چون او دلبری عیار نتوان یافتن
ما را ملامت گو: مکن زین پس به مستی، اوحدیکز دور چشم مست او هشیار نتوان یافتن
هرگز به بیداری کجا دستم به وصل او رسید؟چون یک شب این بخت مرا بیدار نتوان یافتن
ای دل، گر آب زندگی جویی، به تاریک مروکین کار بیرون از لب آن یار نتوان یافتن
زینسان که من میبینم این آشفتگی، سالی دگراندر دیار عاشقی دیار نتوان یافتن
بالای سرو بوستان هم نغز میآید، ولیدر سرو بستانی چنین رفتار نتوان یافتن
در کارگاه سینه چون سودای او بر کار شدیک لحظه ما را بعد ازین در کار نتوان یافتن
ای اوحدی، گر خون شود دل در غم او، گو: بشوبیمحنتی وصل چنان دلدار نتوان یافتن