غزل شمارهٔ ۶۱۵
ترا رسد گره مشک بر قمر بستنبه گاه شیوهگری لعل بر شکر بستن
کمر به کشتن ما گر ببستهای سهلستبیا، که حلقه بکوبیم ازین کمر بستن
مرا که روی تو باید چه کار باد گری؟چو پای درد کند شرط نیست سر بستن
دگر به پند من، ای مدعی، زبان مگشایکه لب نخواهم ازین ماجرا دگر بستن
ز من مدار صبوری طمع، که نتوانمز بهر سنگدلی سنگ بر جگر بستن
به چند وجه بکردم نصیحت دل خویشمیسرم نشد از روی او نظر بستن
گر اوحدی در خلوت به روی غیر ببستبه روی دوست مروت نبود دربستن