غزل شمارهٔ ۱۳
من چه گویم جفا و جنگ ترا؟جرم رهوار و عذر لنگ ترا؟
ز دل و جان نشانه ساختهامناوک چشم شوخ شنگ ترا
ای نوازش کم و بهانه فراخلب لعل و دهان تنگ ترا
صلح را خود ببین که ما چه کنیم؟که به جان میخریم جنگ ترا
دل بدزدی و زود بگریزیما بدانستهایم ننگ ترا
رنگ خوبان ز لوح فکر بشستاوحدی، تا بدید رنگ ترا