شمارهٔ ۴
سر ترسم که پابند هوای تو نبودل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو
دیم خورشید که لسیش و سرکفت بروشنو این که بسوی و سیمای تو نبو
شیخ و قاضیت برینند بر به رک بمهرچشم شیخ و دل قاضی و گوای تو نبو
ورم هر مالی هژیر ترا گر عرض کرندیعلم الله که هیچ کسم بپای تو نبو
هزرت دات که دین و دل و دینی ایروسهل بو این همه ترسان که رای تو نبو
م زین بوس تو ناچار بکو کرت ایروو سر کو اگرم سر و سرای تو نبو
وازنه واژن که ون گردجهان کمتر کوشکی م ویکاره توقع بوفای تو نبو
پای جور تو کی شود ارت که دین چرخ کوودمرد ویداد زلف سمن سای تو نبو
اگرت ذره صفت خلق و رستند بمهرسربسر بکشته که یک ذره و نای تو نبو
اوحدی تا که تساو توشه جیش بدیچشم آن خود جه بوینو که وشای تو نبو