پرش به محتوا

گنج

گنج›اوحدالدین کرمانی›مصراعها و ابیات پراکنده و ناقص›شمارهٔ ۵

شمارهٔ ۵

۱ بیت

مه را به بناگوش تو نسبت کردمزنهار که این سخن به گوش تو رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با استفاده از تعبیری زیبا، زیبایی و جذابیت چهره معشوق را به مه تشبیه کرده و از او می‌خواهد که این جمله به گوش معشوق نرسد، تا شاید از شنیدن این سخن خجالت بکشد. در واقع، شاعر نگران است که این تعریف زیبا ممکن است موجب ناراحتی یا عذاب برای معشوق شود.

پیشینشمارهٔ ۴ پسینشمارهٔ ۶

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی