شمارهٔ ۱ - ساقی نامه
بیا ساقی آن تشنگی را بسنجپس از آرزوی دل ما مرنج
که مستیم و ترک ادب میکنیمز جام تو بوسی طلب میکنیم
بده ساقی آن باده جام سوزصلاحیت آموز و اسلام سوز
برقص از پی برقع و مقنعهکه خمیازه گیرد ره صومعه
بیا ساقی آبی بکشتم رسانز مستی بباغ بهشتم رسان
کو گویم پس از شکر مستی و میخوش آندم که بینم قیامت زپی
بیا ساقی اندیشه کار کنبزن دست و ساغر نگونسار کن
بمی در زن این پیکر سیم تاببده صبح را غوطه در آفتاب
بیا ساقی از راه عقلم بگیرکه تاب شبستان ندارد بصیر
بده کوثر لعلی سومناتبخندان لبم را بآب حیات
بیا ساقی آن می که حور بهشتشرابا طهورا بنامش نوشت
بمن ده که تفسیر آیت کنمزوی تشنگان را هدایت کنم
بیا ساقی آن آبروی کرمبده تا بریزم بدیر و حرم
کز آن کفر و دین آشنائی کنندز هم جذب دلها گدائی کنند
بیا ساقی آن چشمه آفتابکه روی دو عالم از او یافت آب
بده تا بشویم برو بام دلدر آغاز بینم سرانجام دل
بیا ساقی آن مشگ پرورگلابکه بر لعل عیسی زند آفتاب
چو بیخود شوم در دماغم فشانبکام دل و جان داغم فشان
بیا ساقی آن آتشین خوی مستکه بر تارک توبه دل شکست
بمن ده که آرم بدیر مغانعروسان ناموس را موکشان
بیا ساقی آن عافیت را کلیدکه فتاح روح است و قفل امید
بمن ده که رنجور و دلخسته امبهر موی دردی فرو بسته ام
بیا ساقی آن شمع قندیل روحکه روشن ترش کرد طوفان نوح
بمن ده که با وی کنم سیر دلشود روشنم کعبه در دیر دل
بیا ساقی آن مست فیروز جنگکه مه را نهد در دهان پلنگ
بده تا ببارم قدم در رکاببفتراک بندم سر آفتاب
بیا ساقی آن شیر ام الفرحبدوش ولبالب کن از وی قدح
بمن ده که کاود لب شادیمتبسم بجوشد ز قنادیم
بیا ساقی آن شیشه صاف دوشکه نیمی ز وی ماند و رفتم ز هوش
بیا و بده ساغر متصلکز اندیشه آن دو نیمست دل
بیا ساقی آن دره التاج لعلکه بخشید رنگش بگل تاج لعل
که سیر آب سازد لب خامه امگلستان کند معصیت نامه ام
بیا ساقی آن باطل السحر هوشکزو سامری گشته تلخابه نوش
که در چنگ فرعون نفس غنیمز هر مو بریزم عصای کلیم
بیا ساقی آن شمع فانوس عشقکه پروانه اوست ناموس عشق
بده تا برقص آورم جام مستکه پروانه نیم سوزیم هست
بیا ساقی آن آتش بیقرارکه بیجوشش خم فشاند شرار
بیفشار در سینه غمکدهبر افروز در کعبه آتشکده
بیا ساقی آن لاله باغ عیشکه بر جان ماتم نهم داغ عیش
بمن ده که رنگین شود کار منصد آرایش آرد بدستار من
بمن ده که دستم بقربان شودسر و آستین مست و غلطان شود
بیا ساقی آن بزم در هم شکنز نامحرمان پاک ساز انجمن
بیائید تا سحر و افسون کنیمشب جمعه از هفته بیرون کنیم
بیا ساقی آن فتنه روزگاربمن ده که چون بر دل آید سوار
بملک دلم ترکتازی کندبه عقل جهانگیر بازی کند
انا الحق نمیگنجدم در نفسبروب از ره آتشم خار و خس
بیا ساقی آن کوثر موجخیزبیار و دمادم به کامم بریز
که گلگشت آتش کنم چون خلیلشود شعله فواره سلسبیل