شمارهٔ ۹ - درشکایت روزگار
عرفی آغاز گریه کن شایداین کهن خاکدان خراب شود
ناله ای کن مگر ز تأثیرشدهر نامهربان خراب شود
از فغان سینه ریش و غم برجایخانمان فغان خراب شود
منم آن کعبه کز خرابی منبیت معمور جان خراب شود
گر سمومی وزد ز باغ دلمثمرات جنان خراب شود
گر شرابم کنند در دامنمشرب انس و جان خراب شود
همتم گر بساط برچیندکشور لامکان خراب شود
گر من از گفتگو بیاسایمدار ملک زبان خراب شود
مرغ اندیشه را اگر خوابمبیضه در آشیان خراب شود
دل و طبعم اگر نه عطسه زندمغز دریا و کان خراب شود
من کجا حبس روزگار کجاخانه آسمان خراب شود
گر بطاق دلم شکست افتدقبله قدسیان خراب شود
چند گویم که گر ز پا افتمبشکند این و آن خراب شود
شیشه آسمان بدست من استگر بیفتم جهان خراب شود