شمارهٔ ۳۷ - محمل گل

قافیه: افرستادی۷ بیت

ای وفا پیشه یار هم مشربکه بعرفی دعا فرستادی

نه دعای تهی که در جیبشگوهر مدعا فرستادی

عندلیب مونث گلریزاز بهشت عطا فرستادی

ز آنچه گویم بسوزد از من لبتا بگویم سزا فرستادی

پاس این شیوه دار تا گویمچه بدست صبا فرستادی

من گل تازه تحفه کردم و تومحمل گل مرا فرستادی

لطف کردی ولی منه منتمه گرفتی سها فرستادی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ی دوستی و محبت عمیق است که شاعر به یار خود دارد. او با بیان استعاره‌هایی زیبا، از هدیه‌هایی که یار برایش فرستاده صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که این هدایا فراتر از معمولی هستند و نشان‌دهنده‌ی عشق و وفاداری یار است. شاعر بر این باور است که این محبت‌ها او را می‌سوزانند و او را تحت تاثیر قرار می‌دهند. در نهایت، شاعر از یار می‌خواهد که به این شیوه‌ی محبت ادامه دهد و نشان می‌دهد که این محبت‌ها برایش چقدر ارزشمند است.