شمارهٔ ۴۴ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی (ع)
نه شهد لطف کزوکام جان شود شیریننه وعده ای که گلوی گمان شود شیرین
فغان ز زهر فروشنده غمزه اش کز اوز جوش جان در و بام دکان شود شیرین
کسی که از هوس نوشخند او میردبکام ماتمیانش فغان شود شیرین
دمی که شوق لب او دلم بجوش آردز ناله ام دهن آسمان شود شیرین
زبسکه شوق سرشتم ز خون من دم قتلدهان تیر و زبان سنان شود شیرین
زبوس حور و ملک چون دهان شهد آلودخدنک غمزه او در کمان شود شیرین
زنوشداروی لطف عمیم او شایدکه زهر در دهن دشمنان شود شیرین
ز نسبت لب و دندان او عجب نبودکه لعل و در بدل بحر وکان شود شیرین
بیا بگریه تلخم بزن شکر خندیکه اشک برمژه سیل ران شود شیرین
چنان خلد برگ و ریشه ام شمایل توکه مغز سوخته در استخوان شود شیرین
چو آشیانه زنبور شهد روز وصالز نوشخند توام خانمان شود شیرین
بشهد جنت اگر خون بدل کنم ، شایدکه در مذاق تو نامهربان شود شیرین
چنین که شد لبم از زهر فتنه تلخ مگرز مدح شاه زمین و زمان شود شیرین
شهی که گر بگشاید دهان درج آسالب عطارد گوهر فشان شود شیرین
ز فیض ابر عطایش گلوی شاخ شجرزمایه ثمر اندر خزان شود شیرین
برآستانه طبعش کسی که سجده کندزنور ناصیه اش آستان شود شیرین
چوبر بساط کلامش بتازد اندیشهزفعل توسن او تاعنان شود شیرین
زهی ستم شکنی کز حلاوت عدلتدهان راحت کون و مکان شود شیرین
بعهد شاهد عدلت زفرط آرایشبچشم اهل تجرد جهان شود شیرین
زکشت عیش تو گردانه چین شود شایدکه بیضه در شکم ماکیان شود شیرین
ز امن عهد تو گردد فسانه گوشحنهکه خواب در نظر پاسبان شود شیرین
ز نور شمع جلالت که موم شهد بقاستهوای انجمن لامکان شود شیرین
اگر نه مصدر ذاتت بود چگونه قضالبش ز زمزمه کن فکان شود شیرین
زهی حلاوت نامت که وقت بیهوشیچو در خیال درآید زبان شود شیرین
چو آسمان نگری از فلک بجوشد زهرچو هر زمانه بخندی زمان شود شیرین
عبارتت چو در اندیشه دبیر آیدچو نیشکر قلمش در بنان شود شیرین
شمایل تو چو در دل در آورد ما دحلباس بر بدنش چون بیان شود شیرین
ایا حیمده صفاتی که از ستایش توزبان عرفی رطب اللسان شود شیرین
منم که چون زتکلم طبر زد افشانمدهان سامعه انس و جان شود شیرین
چومشتری بسر افتد هوای طبع منشعجب مدار اگر طیلسان شود شیرین
اگر بگوهر منظوم نظم خود سنجمز چاشنی گهر ریسمان شود شیرین
چگونه شیرین گردد ز شکر لب دوستزکلک من لب معنی چنان شود شیرین
بکام قافیه سنجان ز لذت سخنمسزد که قافیه شایگان شود شیرین
بروح خسرو از این فارسی شکر دادمکه کام طوطی هندوستان شود شیرین
ز کفشداری شیراز کش منم اکلیلکمال را بنظر اصفهان شود شیرین
چو در ستایش تیغت شود زبانم تیزز تیز کردن تیغت فسان شود شیرین
چنان بمدح تو دستان زنم که از لذتبکام اهل حسد داستان شود شیرین
از آن حیات ابد جویم از عنایت توکه لب ز مدح توام جاودان شود شیرین
وجود خویش بجوزا بدل کنم که مراز مدحت تو دوکام و زبان شود شیرین
سخن دراز کشید آنقدر بگو عرفیکه کام مستمع از ذوق آن شود شیرین
همیشه تا دهن گفتگوی اهل وفاقز نقل زمزمه دوستان شود شیرین
حدیث تلخ دهانی دشمنان تو بادحکایتی که ز نقلش دهان شود شیرین