شمارهٔ ۸۰

۶ بیت

دندان و عارض بتم از من ببرد هوشکاین در نوش طعمست ، آن ماه مشکپوش

جوشان شده دو زلف بت من بروی برجانم بر آتش است از آن آمده بجوش

اندر چهار چیزش دارم چهار چیزهر شب از آن ببردن دل گشته سخت کوش

اندر سمن بنفشه و اندر صدف گهراندر سهیل سنبل و اندر عقیق نوش

ای زلف او نه زلفی ، وی دو لبش نه لبرند عبیر سایی و دزد شکر فروش

زلف ار فرو کشد بمیان بر کمر کندچون دست باز دارد حلقه شود بگوش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از زیبایی و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید که دندان‌هایش هوش را از او می‌برد و طعمی خوش مانند نوش دارد. زیبایی زلف‌های او که به شکل جوشانی بر روی چهره‌اش افتاده، جان شاعر را به آتش می‌کشاند. شاعر به چهار چیز اشاره می‌کند که هر شب دل او را می‌ربایند و در توصیف زیبایی‌های او از گل‌ها و جواهرات استفاده می‌کند. او زلف‌های معشوق را فراتر از زلف و لب‌هایش را به زیبایی افزون از شکر توصیف می‌کند. شاعر در نهایت می‌گوید که اگر زلف‌های معشوق بر کمر او بیفتد، چون دستی باز شود، به زیبایی به شکل حلقه‌ای گوش را زینت می‌دهد.