شمارهٔ ۳۱

۷ بیت

فغان زان پریچهر عیار یارکه با منش دائم به پیکار کار

دو زلف سیاهش بماند بدانکه دو زاغ دارد بمنقار قار

دهانی چو یک نار دانه دو نیممرا هست در دل از آن نار نار

بنزد بزرگان بزرگم ولیبنزدیک آن چشم خونخوار خوار

بیاد توام نوش گردد همیبکام اندرون زهر و دشوار وار

چنان گشتم از فرقت آن نگارکه بر من ز عشقست بلغار غار

اگر طمع کردی بجان و دلمبدست و دل و جان تو بردار دار

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از معشوق خود با وصفی زیبا و دلنشین یاد می‌کند. او به معشوقی با چهره‌ای پریچهر و سیاه‌زلف اشاره می‌کند که همیشه در دل اوست. شاعر از درد و دلتنگی ناشی از فراق معشوق می‌گوید و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند، به‌ویژه از لب‌هایی که مانند بذر نار هستند. او همچنین به سختی‌های عشق و غم جدایی اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که چقدر این عشق برای او دردآور است. شاعر در پایان به معشوق می‌گوید که اگر طمعی به جان و دل او دارد، باید آن را در دست بگیرد. در کل، این شعر تجلی احساسات عمیق و درد ناشی از عشق و جدایی است.