شمارهٔ ۲۰ قافیه: است۲ بیت درد مرا بگیتی دارو پدید نیستدردی که از فراق بود درد بی دواست گنجی است عاشقان را صبر ار نگه کنیکو روی زرد سرخ کند پشت گوژ راست