شمارهٔ ۱۰
بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتابآنسال نه بحلقه و این سال نه بخواب
آنرا درنگ نی و همه سال با درنگوین را شتاب نی و همه سال با شتاب
آن ماه را ز عنبر سازد همی طلیوین آفتاب را کند از غالیه خضاب
این بر بلور گونه و آن تیره چون شبهآن گل بدست و بوی دهد خوشتر از گلاب
این گوژ گشته و شده زو گوژپشت منوان مار گشته خفته و از من ربوده خواب
بفزود عشق و فتنه شدم من بهر دو برکان هر دو چیز فتنۀ صبرند و عشق ناب