غزل شمارهٔ ۸۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارخودمحروم۷ بیت

منم اسیر و پریشان ز یار خود محرومغریب شهر کسان و ز دیار خود محروم

به درد و رنج فرومانده و ز دوا نومیدنشسته در غم و از غمگسار خود محروم

گزیده صحبت بیگانگان و نااهلانز قوم و کشور و ایل و تبار خود محروم

ز روزگار مرا بهره نیست جز حرمانمباد هیچکس از روزگار خود محروم

ز آه سینه بسوزم اگر شوم نفسیز سیل این مژهٔ سیل بار خود محروم

ز هر بدی که به من می‌رسد بتر زان نیستکه مانده‌ام ز خداوندگار خود محروم

امید هست عبید آنکه عاقبت نشومز لطف و رحمت پروردگار خود محروم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن از احساس عمیق محرومیت و درد و رنج خود می‌گوید. او خود را اسیر و غریب در میان مردم می‌بیند و از یار و دیار خود بی بهره است. با بیان دشواری‌های زندگی و ناامیدی از درمان دردهایش، به این نتیجه می‌رسد که تنها چیزی که از روزگار دارد، حسرت و ناامیدی است. شاعر از صحبت با بیگانگان و دوری از قوم و تبار خود نیز رنج می‌برد و به فقدان ارتباط با خداوند خود اشاره می‌کند. در پایان، با امید به اینکه در نهایت از رحمت و لطف پروردگار محروم نشود، سعی دارد امیدوار بماند.