غزل شمارهٔ ۷۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ایییافتیم۷ بیت

ما سریر سلطنت در بینوائی یافتیملذت رندی ز ترک پارسائی یافتیم

سالها دریوزه کردیم از در صاحبدلانمایهٔ این پادشاهی زان گدائی یافتیم

همت ما از سر صورت پرستی در گذشتلاجرم در ملک معنی پادشائی یافتیم

پرتو شمع تجلی بر دل ما شعله زداین همه نور و ضیا زان روشنائی یافتیم

صحبت میخوارگان از خاطر ما محو کردآن کدورتها که از زهد ریائی یافتیم

پیش از این در سر غرور سرفرازی داشتیمترک سر کردیم و زان زحمت رهائی یافتیم

گرچه آسیب فلک بشکست ما را چون عبیداز درونهای بزرگان مومیائی یافتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی مسیر معنوی و تحول روحانی شاعر است. او از ابتدایی‌ترین حالتها و اتکای خود به ظاهر و دنیا، به مرحله‌ای عمیق‌تر و پادشاهی معنوی دست یافته است. شاعر می‌گوید که سال‌ها از وجود صاحبدلان کمک خواسته و از گدایی خود، به مقام سلطنت در معنای زندگی رسیده است. او از تلاش برای رهایی از دنیا و زهد ریاکارانه صحبت می‌کند و در نهایت، به روشنایی و درک عمیق‌تری از وجود دست پیدا می‌کند. همچنین، او به آسیب‌هایی که در زندگی از سر غرور و خودبینی متحمل شده، اشاره می‌کند و در عین حال، از بزرگانی که در درون خود نور و معنویت را یافته‌اند، یاد می‌کند.