غزل شمارهٔ ۷۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ریم۷ بیت

گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریمبا خبر نیست که ما در غم او بی‌خبریم

از خیال سر زلفش سر ما پرسوداستاین خیالست که ما از سر او درگذریم

با قد و زلف درازش نظری می‌بازیمتا نگویند که ما مردم کوته نظریم

دل فکنده است در این آتش سودا ما راوه که از دست دل خویش چه خونین جگریم

عشق رنجیست که تدبیر نمیدانیمشوصل گنجیست که ما ره به سرش می‌نبریم

جان ما وعدهٔ وصلست نه این روح مجازتو مپندار که ما زنده بدین مختصریم

آه و فریاد که از دست بشد کار عبیدیار آن نیست که گوید غم کارش بخوریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از غم بی‌خبری یاری می‌گوید که خود غمگین است و نمی‌داند که دیگران نیز در رنج هستند. او به زیبایی و جذابیت یار اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دل به خاطر این عشق در آتش سوخته است. همچنین، عشق را به عنوان رنجی غیرقابل تدبیر و وصلی گرانبها توصیف می‌کند که به آن دسترسی ندارد. در نهایت، شاعر برای عذاب وجدانی که از فراموشی احساسات و غم یار دارد، به آه و ناله می‌پردازد و می‌گوید که عشق واقعی فراتر از زندگی روزمره است.