غزل شمارهٔ ۴۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهدهد۷ بیت

کجا کسیکه مرا مژدهٔ چمانه دهدعلی‌الصباح به من بادهٔ شبانه دهد

ز دوستان و عزیزان که باشد آنکه مرانشان به کوی مغان و می مغانه دهد

خوشا کسیکه چو رندان ز خانه وقت سحربدر گریزد و تن در شرابخانه دهد

غلام دولت آنم که هرچه بستاندبه شمع و شاهد و چنگ و دف و چغانه دهد

ز غم پناه به می بر که می به خاصیتنتیجه عیش خوش و عمر جاودانه دهد

مرو به عشوهٔ زاهد ز ره که او دایمفریب مردم نادان بدین فسانه دهد

به اعتقاد شنو پند سودمند عبیدکه او همیشه ترا پند عاقلانه دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از افراد و موقعیت‌هایی صحبت می‌کند که می‌توانند شادی و خوشی را به او هدیه دهند. او به دنبال کسی است که در صبح زود باده شبانه‌ای به او بدهد و یادآور دوستان و عزیزانی است که می‌توانند او را به دنیای خوش‌شراب هدایت کنند. شاعر به زندگی شاداب رندان اشاره می‌کند که در هنگام صبح از خانه خارج می‌شوند و به میخانه می‌روند. او خود را غلام خوشبختی می‌داند که هر چه می‌گیرد، با شمع و شاهد و موسیقی می‌سازد. همچنین به خواص می نوشیدن اشاره دارد که می‌تواند به خوش‌عیشی و عمر جاودانه منجر شود. او از زاهدانی که در پی فریب مردم هستند انتقاد می‌کند و در نهایت به شنیدن پندهایی عاقلانه توصیه می‌کند.