قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ - در مدح خواجه رکنالدین عمیدالملک وزیر
در این مقام فرحبخش و جای روحفزایبخواه باده و بر دل در طرب بگشای
به عیش کوش و حیات دو روزه فرصت دانچو برق میگذرد عمر، کاهلی منمای
به دستگیری ساغر خلاص شاید یافتز جور وهم زمین گرد آسمان پیمای
به پایمردی گلگونه میتوان رستنز دست حادثهٔ روزگار محنت زای
طریق زهد نه راهست گرد هرزه مگردحدیث توبه نه کار است زان سخن بازآی
شراب خوار، به بزم خدایگان جهانبه کام عیش و طرب راه عمر میپیمای
جهان فیض و کرم رکن دین عمیدالمللککه باد تا به ابد در پناه لطف خدای
فروغ رایش چون آفتاب عالمگیراساس جاهش مانند قطب پا بر جای