شمارهٔ ۹ ۲ بیت چون چراغ صبحگاهی غره ی دولت مباشکمتری از عمر چون باقی است کم فرصت مباش همچو میزان عیب جو را در گلو پیچد رسناین قدر سنجیدگان را در پی خفت مباش