شمارهٔ ۲۴ ۲ بیت ای که فیض نوبهارت خاک را قارون کندبی بری در باغ و بستان بید را مجنون کند مایه ی دریا تو را در دست و سوسن تشنه لبتر نمی سازی اگر کامش زبان بیرون کند