شمارهٔ ۱۷ ۲ بیت این سیه بختان که دل در زلف و کاکل بسته اندبار سرو آورده و بر شاخ سنبل بسته اند ازشهیدان چمن تل ها است پیدا هر طرففکر بی درد این که یاران دسته ی گل بسته اند