بخش ۵ - ادامه
ایا پروانهٔ بلبل ترنمجگر خون غنچهٔ آتش تبسم
همی خواهم به اندک روزگاریبرانگیزانی از آتش بهاری
حدیث شمع کلکت برفروزدکه هر کس بشنود جانش بسوزد
به حرف تازه ای خرم کنی گوشکه تاریخ کهن گردد فراموش
چو این آیات وحی آمد به گوشمسمعنا گوی شد جبریل هوشم
سر نعت سخن را برگشادمزبان با دل به معنی غوطه دادم
دری آمد ز درج دل به دستمکه از ننگ تهی دستی برستم
کنون آن درهمی آرم به بازارولی جز خود نمی بینم خریدار
لعاب شعله بر کاغذ تنیدمگهر در رشتهٔ آتش کشیدم
به مستی آن ره نا رفته رفتمره یکساله در یک هفته رفتم
چو این غم نامهٔ سوزان حکایتنفس بگداخت در کام روایت
رقم زد خامهٔ معجز طرازشمحبت نامهٔ سوز و گدازش
الهی این گرامی بکر مستورکه افشاند آستین بر عصمت حور
ز پا بوس شهش ده سر بلندیبه ترویح قلوبش ارجمندی
بیا ای بسته بر خود تهمت عشقکه در مغزت گذارم لذت عشق
تو لب سوزی ز عشق آتشین نامدلت چون داغ طفلان خام در خام
لبت از نام عشق آتش فروز استدلت خونین کباب خام سوز است
بر این لب نام عشقت باد چون بوسبراین دل نام دل افسوس افسوس
نوای عشق از مرغ چمن پرسگر از بلبل نمی پرسی ز من پرس
گر از دل نغمه ای بر لب دوانمکه لب را همچو دل در خون کشانم
به آهنگی زنم ناخن به مضرابکه از آب آتش از آتش چکد آب
به دستانی سرایم داستانیکزو هرگوش گردد بوستانی
سراپا گوش و یکسر گوش دل کنبراین تیغ زبان خونت بحل کن
کنون این قصه کز یادم پریده ستهم از چشم شنیدن به که دیده ست