بخش ۲۶ - صبوحی
صبوح آفتِ مغز و ضعفِ دل استولی طبعِ بُرنا بدان مایل است
خوش آید صبوحی طربناک راخصوصا جوانانِ چالاک را
دم صبح دارد هوایی دگرمقاماتِ اِخوان صفایی دگر
همی تا برآید ز کوه آفتابفرو شد سرمست حالی به خواب
اگر بر صبوحی شود باز روزگرانی کند مجلس دل فروز