بخش ۶۲ - جواب زن به شوهر خود

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۱ بیت

زن جوابش داد کای مرد خداای که هستی در عبادت پارسا

آنچه فرمودی درست است ای رفیقلیک گم کردی در این وادی طریق

آنکه او از تو توکل خواستههم وی این دکان کسب آراسته

فهو حسبی را شنیده‌ستی از آنو ابتغوا من فضله را هم بخوان

آن توکل از دل دانای توستکسب و حرفت کار دست و پای توست

خواستند از دل توکل ای هماموز جوارح کسب با سعی تمام

رو زمین از خار و از خس پاک کنآب ده پس دانه اندر خاک کن

تکیه کن آنگه به لطف کردگارگو خدایا دانه از خاکم برآر

قفل برزن بر در دکان به شبوانگهی بسپار دکان را به رب

از توکل هیچکس بابا نشدتا رهِ تزویج را پویا نشد

تا نگردی گرد تزویج و سِفادکی توکل در برت کودک نهاد

خلاصه

هوش مصنوعی: زن به مرد خدا می‌گوید که اگرچه سخنان او درباره توکل درست است، اما او مسیر را گم کرده است. او به او یادآوری می‌کند که کسی که از او توکل خواسته، خود نیز کسب و کارش را برپا کرده است. توکل واقعی از دل و دانش انسان ناشی می‌شود و کسب و کار باید به تلاش و کوشش او وابسته باشد. او باید زمین را پاک کرده و با آب به دانه‌ها برسد و سپس به خداوند توکل کند که دانه‌ها را رشد دهد. او به مرد یادآوری می‌کند که تا زمانی که عروسی و خانواده را تجربه نکند، توکل حقیقی به او نمی‌رسد.