بخش ۱۷۲ - در بیان قبول کردن آدم امانت را
چون بر او عرض امانت شد به جهلخویش را فرزام هم دانست و اهل
دید مسجود ملایک خویش راهم معلم اسم پیش از پیش را
هم بر او کردند عرض اختیارراستی گفتا منم عالم مدار
پای پیش آورد و زانو برشکستبار سنگین امانت دوش بست