بخش ۹۰ - ترسیدن کودک از آن شخص صاحب جثه و گفتن آن شخص کی ای کودک مترس کی من نامردم

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۸ بیت

کنگ زفتی کودکی را یافت فردزرد شد کودک ز بیم قصد مرد

گفت ایمن باش ای زیبای منکه تو خواهی بود بر بالای من

من اگر هولم مخنث دان مراهمچو اشتر بر نشین می‌ران مرا

صورت مردان و معنی این چنیناز برون آدم درون دیو لعین

آن دهل را مانی ای زفت چو عادکه برو آن شاخ را می‌کوفت باد

روبهی اشکار خود را باد دادبهر طبلی همچو خیک پر ز باد

چون ندید اندر دهل او فربهیگفت خوکی به ازین خیک تهی

روبهان ترسند ز آواز دهلعاقلش چندان زند که لا تقل

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، کنگ زفتی کودکی را پیدا می‌کند و کودک به خاطر ترس از او زرد می‌شود. کنگ زفت به او می‌گوید نترسد و او را به آرامی دعوت می‌کند که بر روی او بنشیند. او خودش را به عنوان موجودی ترسناک معرفی می‌کند، اما در واقعیت، او مانند یک اشتر است و تنها ظاهرش ترسناک است. شاعر به تضاد بین ظاهر و باطن اشاره می‌کند و می‌گوید که درونی دیو وجود دارد در حالی که ظاهری انسانی دارد. در نهایت، به صدا و قدرتی که برخی موجودات دارند و تأثیری که بر دیگران می‌گذارند، اشاره می‌کند؛ زمانی که صدا به وجود می‌آید، عده‌ای می‌ترسند و عاقل‌ترها به درک عمیق‌تری می‌رسند.