بخش ۱۷۰ - افتادن رکابدار هر باری پیش امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه کی ای امیر المؤمنین مرا بکش و ازین قضا برهان
باز آمد کای علی زودم بکشتا نبینم آن دم و وقت ترش
من حلالت میکنم خونم بریزتا نبیند چشم من آن رستخیز
گفتم ار هر ذرهای خونی شودخنجر اندر کف به قصد تو رود
یک سر مو از تو نتواند بریدچون قلم بر تو چنان خطی کشید
لیک بی غم شو شفیع تو منمخواجهٔ روحم نه مملوک تنم
پیش من این تن ندارد قیمتیبی تن خویشم فتی ابن الفتی
خنجر و شمشیر شد ریحان منمرگ من شد بزم و نرگسدان من
آنک او تن را بدین سان پی کندحرص میری و خلافت کی کند
زان به ظاهر کو شد اندر جاه و حکمتا امیران را نماید راه و حکم
تا امیری را دهد جانی دگرتا دهد نخل خلافت را ثمر