شمارهٔ ۵ - تاریخ دو طفل توام

قافیه: ب۸ بیت

تعالی‌الله از این دو طفل توامکه یکجانند گوئی در دو قالب

یکی را لاله‌سان پیمان حسنبود از باده گلگون لبالب

یکی از پرتو رخسار تابانجهان را همچو ماه چهارده شب

یکی بر گردن جان بیدلان راکمندافکن شده از چین عنغب

یکی تنگ شکر کرده دهان راز شیرین خندهای گوشه لب

زرشک چهره این مهر درتابز تاب عارض آن ماه در تب

چو گشتند این مه طالع کرینسانهمه کار جهان شد عین مطلب

رقم زد از پی تاریخ مشتاقشده طالع ز یک مشرق دو کوکب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف دو کودک اشاره می‌کند که هر دو به یکدیگر بسیار نزدیک‌اند، اما در ظاهر متفاوتند. یکی شبیه لاله است و دیگر مانند ماه درخشنده. شاعر هر یک از آنها را به زیبایی و ویژگی‌های خاصی توصیف می‌کند، به‌طوری که یکی از آنها از نوشیدن شراب و دیگری از لبخند شیرینش جلوه‌ای خاص دارد. این دو کودک نمادهایی از زیبایی و روشنایی هستند و شاعر از دیدن آنها به تأمل در زندگی و جهان می‌پردازد، طوری که وجود آنها باعث رونق و اوج شادی در جهان شده است. همچنین، شاعر از این دو کودک به عنوان چراغ‌های راهنمای زندگی یاد می‌کند که به نوعی تاریخ و سرنوشت را رقم می‌زنند.