شمارهٔ ۲۷
سیدمحمد آنکه فلک از وفات اوپنهان دریغ میخورد و آشکار حیف
زین گلستان نچیده گلی شد برون دریغزین بوستان نخورده بری بست بار حیف
نخلش ز پا فتاد ز جور سپهر آهسروش نگون شد از ستم روزگار حیف
غافل ز رشته در سادات بر زمینافتاده گم شد آن گهر ابدار حیف
القصه از جفای فلک چون بباد رفتآن گل که بود چندیش از ساخسار حیف
مشتاق گفت از پی تاریخ رحلتشزان کوکب سپهر سیادت هزار حیف