گنج

شمارهٔ ۷

۴ بیت
زان سرو سهی که با رقیبان پلشتهمراه چو گشت
افتاد ز بام خلق را از وی طشتهرجا که گذشت
زخمم به جگر فزون ز مو جست به بحرنه پنج و نه شش
داغم در دل بیش ز ریگست به دشتنه هفت و نه هشت