شمارهٔ ۲۶۱
بیتو کوشم در فنای خویشتنتیشهام اما بپای خویشتن
ریختی خونم بجرم دوستیعاقبت دیدم سزای خویشتن
زد بتیغم بوسه بر دستش زدمخود گرفتم خونبهای خویشتن
گلبن نوخیز من یکره بپرسحال مرغ بینوای خویشتن
دردمندان غمت درمان طلبماو درد بیدوای خویشتن
دیدمش در خویش و جان دادم ز شوقخویش را کردم فدای خویشتن