شمارهٔ ۲۳۶
خوش آنکه بیتو دامن بر جسم و جان فشانماز خویش گرد هستی دامن فشان فشانم
بر خاک آستانت خوش آنکه جان فشانماز شوق جان بخاک آن آستان فشانم
خوش آنکه گرم جلوه سرو روان خود رابینم من و بپایش نقد روان فشانم
بازآی از غمت چند خوناب دل ز دیدهگاه آشکار ریزم گاهی نهان فشانم
سازی تو گوهرافشان چون لعل لب من از شوقگوهر ز ابر چشم گوهرفشان فشانم
در گلشنی که باید از بیضه در قفس رفتکو فرصتی که بالی در آشیان فشانم
بازآ ز دوریت چند ای گل ز اشگ خونیناز دیده گاه لاله گاه ارغوان فشانم
زان قیمتی گهر دور مشتاق نقد کونینریزندم ار به دامن دامن بر آن فشانم