شمارهٔ ۱۶۸
دل بیقرار عاشق نفسی قرار گیردکه تو در کنارش آئی وز خود کنار گیرد
تو بمن نمیشوی گرم و بداغ رشک سوزمچو بینم آتشی را که بجان خار گیرد
نه هر آنکه راهپیما گذرش بمقصد افتدکه خدنک بر نشان جا یکی از هزار گیرد
چکنم بحکم گردون که فلک بود سمندیکه ز سرکشی عنان را ز کف سوار گیرد
ز خرد چه بهره آنرا که کند ز عشق منعمکه مکان کسی در آتش نه باختیار گیرد
غم و راحت جهانرا نبود بقا ندانمکه کسی بغیر عبرت چه ز روزگار گیرد
ز غمش رسیده جانم به لب و دلم باین خوشکه برون چو آید از تن ره کوی یار گیرد