شمارهٔ ۱۲۴

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: الندارد۶ بیت

دولت فقر آفت زوال نداردای خنک آنکس که ملک و مال ندارد

گریه بود ترجمان آنکه زبانیپیش تو هنگام عرض حال ندارد

چشم تر است آبیار کشت محبتمزرع ما بیم خشک سال ندارد

بوالهوس است آنکه گاه عرض تمناپیش نکویان زبان لال ندارد

هست قدح بزم عشق را دل پرخونجام زر و کاسه سفال ندارد

گاه مه و گاه مهر گویمت اماپیش تو این حسن و آن جمال ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره فقر و مصائب ناشی از آن است. شاعر به سختی‌های زندگی و بی‌نیازی به مال و ملک اشاره می‌کند و بیان می‌کند که کسی که در عشق و محبت واقعی غوطه‌ور است، به ثروت و possessions نیازی ندارد. او در این شعر، ناتوانی در بیان احساسات و وابستگی به زیبایی‌های ظاهری را به نقد می‌کشد و نشان می‌دهد که عشق واقعی نیازمند قلبی سرشار از محبت است، نه مال و مظاهر مادی. شاعر همچنین به دیالوگ‌های ناتمام عشق و زیبایی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که در این زمینه‌ها، هیچ چیز به‌خصوصی وجود ندارد که ارزش بیان داشته باشد.