قصیدهٔ شمارهٔ ۵۲ - فی مدح صدرالاجل امیر شمسالدین محمد کرمانی گفته
ایا صبا برسان تحفهٔ درود و سلامز کمترین خلایق به بهترین انام
پناه ملک و ملل پاسبان دین و دولجهان علم و عمل کاشف حلال و حرام
سمی صدر رسل هادی جمیع سبلسر رئوس امم تاج تارک اسلام
خدایگان صدور جهان که در آفاقصدارت از شرفش در تفاخر است مدام
بگو ولی به زبانی کزو اثر باردکه ای جلال تو را جلوه در لباس دوام
غلام بی بدلت محتشم که خواند اولبر آسمان ملکش زیب و زینت ایام
بر او زمین وسیع آخر آن چنان شد تنگکه گشت شیرهٔ جان در تنش فشرده تمام
نه پای راه نوردی که در گشایش کارره امید به دستش دهد گشایش کام
نه یک سرو تن فردی که سوی حاتم طیکند به کبر نگاه و کند به ناز خرام
اگر چه گه گهش از شاخسار این دولتسبک بهاثمری تازه میکند لب و کام
ولی ز گلشن جود شهش ز بخت زبوننسیم لطف تمامی نمیرسد به مشام
که چون دهد به تنعم دماغ را ترطیبشود ز فیض پذیرای صد هزار الهام
درین زمان که غم انگیز گشتنش میکردزمانه بادهٔ عیشی که ریختش درجام
همان رحیق روان کلام مولی بودکه بود هم طرب آغاز و هم نشاط انجام
کلام نی که زلالی بدیع سلسلهایطراز دوش امم گوشوار گوش گرام
زهر دوا و مصرع آن گشته از فصاحت بازدری جدید به روی دل ذوی الافهام
به مرده خضر کلامش چو داد آب حیاتحدیث زیره و کرمان ز کلک خوش ارقام
چنان نمود که شیرین تکلمان ظریفنبات را به تکلف نهند حنظل نام
ز فیض ابر مقالت چو مستفیض شدندبه قدر جوهر ادراک خود خواص و عوام
ز سرزمین فصاحت روایح گلهابسیط روی زمین را فرو گرفت تمام
در آن خجسته زمین هر غزل غزالی بودبه طبع مستمع از مردم آشنائی و رام
در آستین بودش دست صنع هر که ز لفظلباس برقد معنی برد به این اندام
بزرگوارا دارم دلی و صد امیدجهان مدارا دارم لبی و صد پیغام
که هست از مدد منعم غنی و قدیرکریم عام کرم واهب جمیع مرام
بلای فقر درین عهد در تزلزل صرفصلای جود درین دور در ترقی تام
مرا به طبع ز اشباه خود تفاوت خاصتو را ز لطف به امثال من توجه عام
بود بعید که عرش مکان من نرسددر ارتفاع به فرش مقام هیچکدام
ازین بعیدتر این کاندرین بساط وسیعمهام را به ید قدرت شهیست زمام
که در نوازش و دریادلی و زربخشیهزار حاتمش از روی نسبت است غلام
مضیق است زمان ای زمان مزین سازصحیفهٔ سخنت را به مهر ختم کلام
برای دولت دیر انتقال تا یابددعا به ذکر ثبات و دوام استحکام
ز پایداری اقبال باد مستحکمصدارتت به ثبات و جلالتت به دوام