شمارهٔ ۲۰ - مختوم به مدح حضرت مالک اشتر روحی له الفدا

قافیه: یش۱۱ بیت

مرید عشق نجوید، مراد خاطر خویشخوش است عارف سالک، به هر چه آید پیش

نکو است آن چه کند دلستان، چه جور و چه مهرخوش است هرچه زجانان رسد، چه نوش و چه نیش

غلام همت آنم که خاطر مجموعپی دو روزه ی دنیای دون نکرد، پریش

ز چنگ حادثه خواهی شکسته دل نشویبه هوش باش نگردد، دلی زدست تو ریش

ز بندگان طبیعت مجو مسلمانیکه این سیاه دلان، کافرند در همه کیش

طُفیل هستی یارند، بنده و آزادرهین منّت عشقند، منعم و درویش

به عشق کوش که مردان راه حق بردندبه یُمن سلطنت عشق، کارها از پیش

ز عشق مالک اشتر، بدان مقام رسیدکه قاصر است زدرکش، عقول دوراندیش

شه ولایت فرمود، بهر من مالکچنان بُدی که بُدم من، برای سید خویش

بُرنده تیغی خواندش، زتیغ های خدامر این حدیث زگفتار او است، بی کم و بیش

«محیط» بندگی بندگان، آل رسولمراست مذهب و آیین، مراست ملت و کیش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و ارتباط با خداوند می‌پردازد. شاعر می‌گوید که مرید عشق، به دنبال خواسته‌های شخصی خود نیست و عارف واقعی هر چه برایش پیش آید را می‌پذیرد. او بر این عقیده است که آنچه دل‌خواه محبوب است، خوب و مطلوب است و هر آنچه از جانان برسد، چه شیرین و چه تلخ، خوشایند است. شاعر با بیان این نکته که همت انسان باید در دو روزه دنیا دچار پریشانی نشود، هشدار می‌دهد که نباید از چنگ حوادث شکسته دل شد. همچنین، وی تأکید می‌کند که نباید به ظواهر و بندگان طبیعت توجه کرد، زیرا آنان در واقع کافرند. آنگاه شاعر به اهمیت عشق اشاره می‌کند که مردان راه حق به واسطه آن به مقام‌های بلند دست یافته‌اند و خود عشق است که سرنوشت را رقم می‌زند. او به داستان مالک اشتر می‌پردازد که به واسطه عشق به مقام‌های عالی رسید و در نهایت بیان می‌کند که آیین او، عشق به اهل بیت و بندگی است.