شمارهٔ ۱۴ - فی رثاء المظلوم سید الشهداء سلام الله علیه
ای به میدان وفا از دل و جان کرده نثارسر و تن در ره یار
کرده هفتاد و دو تن یکتنه قربان نگارهمگی شیر شکار
سر به نی شمع دل انجمن ناله و آهشاهد بزم اله
نقطۀ مرکز یک دائره، سرمه رخسارمحو نور الانوار
تن پر از غنچۀ بشکفته ز پیکان خدنکگلشنی رنگارنگ
لاله زاری سر هر غنچه دو صد مرغ هزارزار چون ابر بهار
نو نهالان همه روئیده به پیرامن اوسبزۀ دامن او
لیک از سوز درون فی الشجر الاخضر نارتا فلک رفته شرار
همه چون نخلۀ طور از عطش افروخته دلخشک لب سوخته دل
همه از باد خزان ریخته در فصل بهارمانده بی گل گلزار
همه شاداب ز خوناب ولی سینه کبابتشنه از قحطی آب
یک گلستان همه بی آب و دو دریا بکناربهرۀ هر خس و خار
یک طرف سرو سهی سای ابوالفضل قلماز کف افتاده علم
سرو آزادا قدش گشته تهیدست ز باردستش افتاده ز کار
تا از آن هیکل توحید جدا گشت دو دستکمر شاه شکست
رفت و بگسیخت ز هم سلسلۀ یار و تبارشد حرم بی سالار
یک طرف یوسف حسن ازل و گرگ اجلگشته همدست و بغل
رنگ خون بر رخ ماهش چه بر آئینه غبارشد جهان تیره و تار
طرۀ اکبر ناکام بخون رنگین استدل شه خونین است
نه عجب گر ز غمش خون شده تا روز شمارنافۀ مشک تتار
یک طرف قاسم ناشاد که در حجلۀ گوربسته آئین سرور
نو عروسان چمن غمزده و زار و نزارداغ آن لاله عذار
بدن نازک او تا شده پامال ستورشد بپا شور نشور
دست و پا تا که بخون سر و تن کرده نگارچشم گردون خونبار
یکطرف اصغر شیرین دهن از ناوک تیرآب نوشیده و شیر
غنچه با تنگدلی خنده زد از ناوک خاربر رخ بلبل زار
طوطی باغ بهشت از ستم زاغ و زغنرخت بست از گلشن
شکر شُکر فشاند از دهن شکّر باربهر قربانی یار
یکطرف پرد گیان شور و نوا سر کردههمگی بی پرده
بانوان دو سرا شهرۀ هر شهر و دیاردستگیر اغیار
لاله رویان همه را داغ مصیبت بر دلهمه را پا در گل
بیکس و بی سر و سالار بجر یک بیماردست و پا سلسله دار