فی رثاء عبدالله بن الحسن سلام الله علیهما
یگانه دُرّی یتیم عقیق لب لعل فامبه یازده سالگی دو هفته ماهی تمام
شاخ گل تازه ای ز گلشن مجتبیندیده چرخ کهن چون قد او خوشخرام
کتاب جان باختن حمایل گردنشاز آنکه عبدالهش بود بتحقیق نام
دو گوشوارش بگوش ولی ز سر رفته هوشچو دید یکتائی پادشه خاص و عام
بعزّ و فرزانگی از حرم آمد برونکه تا کند از صفا طواف بیت الحرام
رفت بخنجر ذبیح کند نیازی ملیحکعبۀ اسلام را ز جان کند استلام
ربود پروانه را شمع دل انجمنگشت غزال حرم پیش دلآرام رام
رهسپر راه عشق شد سپر شاه عشقچه خصم بد خواه عشق تیغ کشید از نیام
بداد دست و گرفت بدامن شاه جایشد هدف تیر کین در آن خجسته مقام
خسرو ملک قدم سوخت ز سر تا قدمز داغ شهزادۀ ملیح شیرین کلام
داغ دل شاه عشق فزون ز اندازه شدزخم جگر تازه بود تازهتر از تازه شد